Μετεωρισμός

Ποιός μὲ λίγο μυαλὸ καὶ γνώση αὐτῆς τῆς χώρας ξέφυγε ποτὲ ἀπ’ τὸ μετεωρισμό;: Ὅταν τὴ μιὰ σὲ κατέχει ἡ ἀπόγνωση — ἡ βαθύτατη ἀπογοήτευση — κι ἀπ’ τὴν ἄλλη σὲ βαστάει ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, τὴν Ἱστορία καὶ Παράδοση, τὸ μέλλον τοῦ συνόλου κ’ ἐσένα τοῦ ἴδιου μέσα του;.. Ἀφ’ ἑνὸς ἡ ἐννόηση τῆς ἀναποδιᾶς καὶ τῆς μισαλλοδοξίας νὰ φέρνουν στὸ στόμα τὸ βαρύ ἀνάθεμα, ἀφ’ ἑτέρου ἡ αἴσθηση τῆς προσωπικῆς θέσης μές στὸ ὅλον ν’ ἀπαλύνῃ κάπως τὸ φαρμάκι.

Τέτοιες σκέψεις, γι’ ἄλλη μιὰ φορά, μ’ εἴχανε καταλάβει, προτοῦ πάω νὰ δῶ τὸ ἀνέβασμα τοῦ Πεθαίνω σὰ χώρα τοῦ Δημήτρη Δημητριάδη σὲ διασκευὴ κ’ ἑρμηνεία τοῦ Τάσου Μπλάτζιου καὶ σκηνοθεσία τῆς Τάνιας Κίτσου στὸ Bios, τὴν Κυριακὴ 03/03/2018, ὕστερ’ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ φίλου καὶ συνεργάτη Ἀλέξανδρου Πολιτάκη ποὺ σχεδίασε τὸ φωτισμὸ τῆς παράστασης.

Λένε πὼς μερικὲς φορὲς ἔρχεται ἕνα πρᾶγμα καὶ ταιριάζει μὲ τὶς προηγούμενες σκέψεις καὶ τὰ βιώματα· μὰ δέ νομίζω ὅτι μ’ ἔθεσε ἡ παράσταση σὲ κατάσταση στοχαστική — ἀπ’ τὴν ἀρχὴ ὥς τὸ τέλος — μόνο λόγῳ τῆς ὅποιας προπαρασκευῆς μου… Πολύ περισσότερο μ’ ὡδήγησε ἐκεῖ ἡ εἰλικρινὴς προσπάθεια κι ὁ τρόπος τοῦ συναδέλφου ἐπὶ σκηνῆς: Πῶς ὁ ἠθοποιὸς ἁπλᾶ καὶ σταράτα, χωρίς πολλά-πολλά, στήριζε τὶς βιτριολικὲς ἀτάκες τοῦ ἔργου (θἄλεγες πὼς τὸ ἀδιέξοδο τῆς χώρας ἦταν στὶς ψυχὲς τῶν κατοίκων [] ἢ πὼς ἡ ψυχὴ ὅλων [] δὲν ἦταν παρὰ τὸ δικό της ἀδιέξοδο -τῆς χώρας/ φανατισμένοι λόγιοι ἔβγαιναν στὰ μπαλκόνια [] καὶ παρακινοῦσαν τὰ σαστισμένα πλήθη ν’ ἀπαρνηθοῦν τὴ ζωή, νὰ τρέφωνται [] μὲ ρίζες [] -ν’ ἀναπαράγωνται πλαγιάζοντας μὲ ἀκρωτηριασμένα ἀγάλματα/ κρούσματα πρωθυπουργῶν κ’ ὑπουργῶν ποὺ δέν ἔπεφταν γιὰ ὕπνο, ἂν δέν ἦταν βέβαιοι πὼς ὅλη τὴ νύχτα θὰ τοὺς κρατοῦσε τὸ χέρι ὁ καμαριέρης τους· καὶ λέρωναν τὸ βρακὶ [] στὶς συνεδριάσεις τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου [] βλέποντας μπροστά, [] στὸ γυαλιστερὸ τραπέζι, τὸ ἴδιο τους τὸ πτῶμα). Ἡ λιτὴ σκηνοθεσία, χωρίς περιττὰ εὑρήματα, μερίμνησε νὰ κατεβῇ στὸ θεατὴ τὸ νόημα τῶν λόγων καὶ τὸ ἄγχος τοῦ ἀφηγητῆ. Ἐγὼ ἔβλεπα κι ἄκουγα ζωντανά πῶς ριζοσπαστικοποιεῖται μιὰ κοινωνία ἐπὶ κακῷ ὁριζοντίως καὶ καθέτως κι ἀποτυγχάνει «πανηγυρικά» ἀκόμα καὶ στὰ ἐλάχιστα…

Σὰ μιδραλιοφόρο πολυβολεῖ ἡ παράσταση -κι ὅποιος γλυτώσει… Ἔξω ἀπὸ καλοζυγιασμένα καὶ στρογγυλεμένα λόγια, ἀδύνατο νὰ διακρίνῃς ἀπό ‘να σημεῖο καὶ πέρα ποιός νὰ μείνῃ καὶ γιατί· εἶναι τέτοια ἡ στρέβλωση κ’ ἡ ἀπανθρωπία, ποὺ περιγράφονται, ὥστε ὅλα γκρεμίζονται ἐκκωφαντικὰ κι ἄδικα: τὰ χλωρὰ μὲ τὰ ξερὰ λαμπαδιάζουνε κολασμένα. Ἂν δέν εἶναι ξεκάθαρη καὶ παροῦσα στὸ νοῦ ἡ «ἀκρότητα» (πούφτασαν ἐκεῖ ἱστορικὰ πολλές φορὲς πάμπολλες κοινωνίες), ποτέ δὲ θὰ προβάλῃ στὰ σοβαρὰ ἡ πολυπόθητη μεσότητα, δηλαδὴ ἡ κατάσταση εὐδαιμονίας, εἰρηνικῆς ζωῆς, ἀνάπτυξης, ὁλοκλήρωσης καὶ δημιουργίας.  

[Ἀπομένουν τρεῖς βραδιὲς γιὰ τὴν παράσταση: 29, 30, 31 Μαρτίου στὶς 21.00.] 

νικόλαος-γαζής-το τάμα-διέλευση

[Νικόλαος Γαζῆς. Τὸ τάμα. 1874.]

              

Στὶς κατηγορίες: Θέατρο Σχολιασμός
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-9 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-