Πινδαρικὴ ἐκδίκηση

Καθὼς εἰχε ξαπλώσει ὁ Πίνδαρος

κάτω ἀπ’ τὰ φυλλωμένα δέντρα,

μιὰ σκέψη ἀπότομ’ ἀπ’ τὸ νοῦ του πέρασε

γιὰ χρόνους μακρινούς π’ ἀκόμα δέ φανῆκαν:

 

Ὅταν θὰ γίνω κλασσικός…

καὶ θὰ μὲ μεταφράζουν,

θὰ ἐνεργοποιῆται μυστικά

μέσα στὰ κείμενά μου

ἕνας συλλαβομετρητὴς

ἄπειρης ἀκριβείας!

 

Μὲ συλλαβὲς πολύ περσότερες

ἀπ' ὅσες μὲ τέχνη ἰδιαίτερη

κ' αἴσθηση τοῦ ρυθμοῦ πηγαία

διάλεξα γιὰ τὴ σύνθεση,

μήνυμα εὐθύς θὰ στέλνεται

μακριά – στὰ Ἠλύσια Πεδία!..

 

Τότε θενάρχωμαι μεμιᾶς

τὸν ὕπνο τοῦ πολυλογᾶ

νὰ σπέρνω μ' ὄνειρ' ἄγρια·

τ' ἀρχεῖα νὰ τοῦ σβήνω

μὲ τὴν κακοτεχνία του

ἀπὸ τὴ χθεσινὴν ἡμέρα!

μέτρηση-λέξεων-διέλετση

 

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα Σχολιασμός
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-9 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-