Τοῦ βλάκα ἡ ἀμάχη...

Εἶσαι γενναῖος πράγματι -καμάρι τοῦ πατρός σου!

Ἐσύ! Ὁ γιὸς τῆς λυγερῆς καὶ τ’ οὐρανοῦ τὸ κάλλος!

Σὲ σένα φέρνεις θάνατο, σὲ σένα φέρνεις πόνο,

σὲ σένα παίρνεις τὴ ζωή, στὸν τάφο νὰ τὴ χώσῃς!

Καὶ μὲ τὸν πόνον ἀπειλεῖς κι ὀλόγυρά σου βρίζεις,

ὅταν οἰ «ἐχθροί» μαζώνωνται… κρυφά νὰ σὲ χτυπήσουν.

Τότε μαχαίρι ἁρπάζεις — σίδερο! –, μεμιᾶς χαράζεις

τὸν τρυφερό λαιμό -κερνᾶς τὴ μαύρη γῆ μὲ τὸ αἷμα.

Κακόμοιρε, ξεστράτισες! Τὴν ἱστορία στοχάσου:

Θύμωσε, λέει, ὁ βασιλιᾶς..- φ ω ν ά ζ ε ι  στὸ παλάτι!

Ἀπ’ τὸ θηκάρι τὸ χρυσό, τὸ γιαταγάνι βγάζει

λύνει τὸ παντελόνι του καὶ τὸ τσουτσούνι κόβει!..

κούμπιν-βασιλιάς-τελευταίος-διέλευση

[Ἄλφρεντ Κούμπιν. Ὁ τελευταῖος βασιλιᾶς. 1902.]

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-8 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-