Ἐσύ! Ἐκεῖ!

Ἐσύ! Ἐκεῖ! Ὁ σοβαρὸς σὰν τοὺς ζυγιάζῃς πάντα.

Ἐσύ! Ἐκεῖ! Ὁ γελαστὸς ἀφοῦ τοὺς βλέπεις πάντα.

Ἐσύ! Ἐκεῖ! Μεσα στὸ κλάμα ὅπως τοὺς νοιώθεις πάντα.

Ἐσεῖς! Ἐκεῖ! Σταθῆτε καὶ γυρίστε -κοιταχτῆτε:

Στρέψτε τὸ βλέμμα μιά φορὰ καὶ λίγο πρὸς τὰ μέσα.

Θὰ παραμείνετε, ρωτάω, στὸ γέλιο καὶ στὸ κλάμα;

Στὰ σοβαρά,.. μονάχα σοβαροί; Γιὰ πλάκα τώρα,..

θὰ περισσεύῃ ἀνάσα γιὰ νὰ γελᾶτε ἀκόμα;

Ὥς πότε πιὰ ζωή θὰ λέτε αὐτή σας τὴ συνήθεια;

Ὥς πότε πιὰ θὰ λέτε φύση τὸ ἄθλιο τοῦτο σύρσιμο;

Ἐσεῖς! Ἐκεῖ! Ὁλ' οἱ πολλοὶ καὶ πάντα τόσο λίγοι.

Ἐσεῖς! Μιλάω! Ἐσεῖς! Ποὺ πά' νὰ πῇ: ἐ γ ώ.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-9 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-