Ἡ ἄχνα

Ὁ ἀέρας φύσηξε

κ’ ἡ πόρτα ἔτριξε.

Νόμισε πὼς μιὰ μορφὴ

γλίστρισε ἀνάερη στὸ δωμάτιο.

 

Σὰ ζωντανή –

ἴδια κι ἀπαράλλαχτη!..

Σάστισε, στάθηκε, κάθησε…

Ὅλα ξανάρθανε στὸ νοῦ, θυμήθηκε,

 

ἀνακάλυψε

καὶ τὴ στιγμὴ τῆς λύπης

ἔνοιωσε τὴν ἴδιαν ἄχνα νάρχεται

ἀπὸ τὴν πόρτα πάλι… Γύρισε καὶ κοίταξε:

 

Ἡ πόρτα εἶχε κλείσει.

Κι ὅμως, κάτι στέκονταν ἀπέξω·

ἀφουγκράστηκε – σιωπὴ τὸν κύκλωσε.

Ἡ ἄχνα προσπαθοῦσε νὰ ξανάμπῃ στὸ δωμάτιο.

 

Μὰ πῶς νὰ σπρώξῃ

μιὰ ἄχνα πόρτα θεόκλειστη, βαριά;..

Τῆς φώναξε: «Ἐσύ εἰσαι;» – δέν ἀπάντησε.

Ξαναφώναξε: «Ἔλα ἐγώ τὰ λόγια νὰ σοῦ δώσω!

 

Ἔλα, μήν κρύβεσαι –

σὲ γνωρίζω.

 

Ἔχω ζωὴ ὁλόκληρη

νὰ σοῦ ἐμπιστευτῶ!»

χόππερ-δωμάτια-θάλασσα-διέλευση

[Ἔντουαρντ Χόππερ. Δωμάτια πλάι στὴ θάλασσα. 1951.]

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-8 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-