Ὁ θεατρικὸς μονόλογος

Κουράγιο θέλει νὰ κοιτάζῃς τὸν ἑαυτό σου στὸν καθρέφτη,.. ν' ἀκοῦνε οἱ πολλοὶ ἕναν.

Νὰ ἐξετάζουν προσεκτικὰ τὴ λεπτή, ἐσωτερικὴ κίνηση ἑνὸς ζωντανοῦ, μοναδικοῦ ἀνθρώπου -τοῦ θεατρικοῦ ἥρωα, γιόρταζοντας τὴν παρουσία τους στὸν Κόσμο μὲ τὰ σαρκωμένα λόγια τοῦ σκηνικοῦ προσώπου κι ἀναθυμούμενοι τὴ λαμπερὴ φλόγα ποὺ πρωτάναψε στὴν Ἀναγεννησιακὴ Ἰταλία, ὅταν ὁ Μεσαίωνας ὑπόχωρησε μπρός στὴν καινούργια Ἀνατολὴ τοῦ πανάρχαιου Πνεύματος.

Ἡ δύναμη τοῦ μονολόγου -τοῦ κατ' εξοχὴν ἐνδοσκοπικοῦ  δ ι α λόγου μὲ τὸν πυρῆνα τῆς Ὕπαρξης!

Ὁ Λόγος πέρ' ἀπ' τὰ περιττά λόγια, τὴν ἀτάκα καὶ τὴν ἀκατάσχετη  ἐ ξ ω τ ε ρ ι κ ὴ  δράση.

Μές ἀπ' τὸν  ἑ ν ὰ  ν' ἐξυψωθῇ τὸ πλῆθος…

[Ἐπισυνάπτεται Τὸ κύκνειο ἆσμα τοῦ Ἀντὸν Τσέχοφ μ' ἠθοποιὸ τὸ γηραιὸ Τζῶν Γκήλγκουντ.]

Στὶς κατηγορίες: Θέατρο Στοχασμοί Σχολιασμός
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-8 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-