Ὁ θεατρικὸς μονόλογος

Κάποιαν ἐποχὴ ποὺ ἀκόμα τούτ' ἡ ἤπειρος εἶχε τὸ κουράγιο νὰ κοιτάζῃ τὸν ἑαυτό της στὸν καθρέφτη,.. τότε ποὺ δέν εἶχε περάσει πάνω ἀπ' τὸ κορμί της τὸ ἰσοπεδωτικὸ ἐμβατήριο δύο παγκοσμίων πολέμων, ξέρανε πολύ καλὰ ν' ἀκοῦν οἱ θεατὲς ἕναν ἠθοποιὸ μόνον στὴ σκηνή.

Ἐξέταζαν προσεκτικὰ τὴ λεπτή, ἐσωτερικὴ κίνηση ἑνὸς ζωντανοῦ, μοναδικοῦ ἀνθρώπου – τοῦ θεατρικοῦ ἥρωα· γιόρταζαν τὴν παρουσία τους στὸν Κόσμο μὲ τὰ σαρκωμένα λόγια τοῦ σκηνικοῦ προσώπου κι ἀναθυμοῦνταν τὴ λαμπερὴ φλόγα ποὺ πρωτάναψε στὴν Ἀναγεννησιακὴ Ἰταλία, ὅταν ὁ Μεσαίωνας ὑπόχωρησε μπρός στὴν καινούργια Ἀνατολὴ τοῦ πανάρχαιου Πνεύματος.

Τώρα, μὲ τόσο αἷμα πιὰ στὰ χέρια του, ἀρνεῖται τὸ κοινὸ ν' ἀντικρύσῃ τὴν κατάντια του. Ἀφοῦ ἔσυρε στὴν καταστροφὴ ὁ Εὐρωπαῖος ὁλόκληρη τὴν Ὑφήλιο, ξέχασε τὴ δύναμη τοῦ μονολόγου – δηλαδὴ τοῦ κατεξοχὴν ἐνδοσκοπικοῦ  δ ι α λόγου μὲ τὸν πυρῆνα τῆς Ὕπαρξης.

Ἡ αὐτογνωσία ἔγινε βαριὰ κι ἀχώνευτη. Ὁ Λόγος εἰπώθηκε «λόγια περιττά» κ' ἡ ἀτάκα μαζὶ μὲ τὴν ἀκατάσχετη  ἐ ξ ω τ ε ρ ι κ ὴ  δράση πῆρε τὸ πάνω χέρι.

Τώρα πιὰ νομίζουν οἱ πολλοὶ πὼς ὁ μονόλογος ἀνήκει στοὺς ἐξουσιαστὲς ποὺ τοὺς ἀποχαυνώνουν. Μὰ κεῖνοι οὔτε μιλοῦν, μήτε στοχάζονται. Σὰν κόρακες κρώζουν πάνω ἀπ' τὰ κουφάρια τῶν ὑπηκόων τους.

Ἐπειδή, ὅμως, ἡ ἐξώρυξη τῶν μύχιων ἀληθειῶν διακρίνει τὴν Τέχνη ἀπ' τὸ ἐπίπλαστο, τὸ Θέατρο ἄρρικτα ἀποζητάει τὸ μονόλογο τοῦ  ἑ ν ὸ ς  γιὰ ν' ἐξυψωθῇ μές ἀπ' αὐτὸν τὸ πλῆθος…

[Ἐπισυνάπτεται Τὸ κύκνειο ἆσμα τοῦ Ἀντὸν Τσέχοφ μ' ἠθοποιὸ τὸ γηραιὸ Τζῶν Γκήλγκουντ.]

Στὶς κατηγορίες: Θέατρο Στοχασμοί Σχολιασμός
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε

Οἱ ἀναρτήσεις τῆς Διέλευσης στοιχειοθετημένες
ἐκδίδονται διμηνιαῖα στὶς Ἐκδόσεις τῶν Διορθώσεων.

Διαβάστε τὰ ἤδη ἐκδοθέντα τεύχη:

τ. 1   τ. 2   τ. 3   τ. 4   τ. 5   τ. 6   τ. 7   τ. 8   τ. 9  

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

ΕΓΓΡΑΦΗΤΕ ΣΤΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Συνεργάτης τοῦ περιοδικοῦ Διορθώσεις
-