Ὁ πολυβασανισμένος...

ΧΟΡΟΣ:

Τὸ πρόσωπο ἦταν κάποτε

τοῦ λογισμοῦ ὁ καθρέφτης.

 

Κάθε κίνηση λεπτὴ τοῦ νοῦ –

τοῦ ἀνθρώπου, ἄσφαλτο σημάδι.

 

Ἡ αἴσθηση ὑπέγραφε τοῦ καθενός

τὴν ἀπαράλλαχτη ταυτότητα.

 

Τὸ ἀποτύπωμα του στὰ μάτια,

στ’ ἀφτιὰ καὶ στὰ ρουθούνια,

 

ὡμολογοῦσε — βροντοφώναζε! —

τὴ δικιά του, ὁλόδικιά του, ὕπαρξη.

 

Κ’ ἡ παρουσία πάντοτε τοῦ δίκαιου

ἔχει τρόπο μοναδικὸ καὶ ξέχωρον ἀπ’ ὅλα:

 

Μιλάει τὴν ἀλήθεια κι ἀποστρέφεται

ἡ ὀργή του ἀπὸ τὰ χείλια νὰ ξεφύγῃ.

 

Μὰ νά ποὺ βγαίνει κ ί β δ η λ ο ς!

 

Μὰ νά ποὺ ἀπειλεῖ καὶ σπέρνει

τῆς Βίας τὸ φοβερὸ τὸ σπόρο!

 

Ὁ πολυβασανισμένος

γίνεται κι αὐτός

τύραννος σωστός!

 

[Τρίτο στάσιμο ἀπ' τὴν κωμικοτραγῳδία Ἀμφιτρύων.]

γκόγια-κολοσσός-διέλευση

[Φραντζίσκο Γκόγια. Κολοσσός.]

Στὶς κατηγορίες: Θέατρο Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-9 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-