Πανταχοῦ παρόντα

Ὅποια κι ἂν πέτρα σηκώσῃς, τὰ τέρατα τὰ «ὅσια» θαὔρῃς:
ὄντως σημεῖα καιρῶν, φόβου καὶ τρόμου βωβοῦ,

μιᾶς καὶ τὰ κτήνη γινῆκαν «μεγάλοι», «σπουδαῖοι», «ἀξίες»·
χρόνους καὶ χρόνους πολλούς κεῖνα καλύπτουν τὸ πᾶν.

Φέρνουμε σφάγια-ὀπῶρες, θυσίες μὲ πλοῦτο τελοῦμε,
ὥστε νὰ σῴσουν σ’ ἐμᾶς πνεῦμα, χαρὰ καὶ ζωή.

Ποιός νὰ σταθῇ στὸ βωμὸ νὰ σκεφτῇ καὶ νὰ ψάξῃ λιγάκι
πῶς καὶ «σωτῆρες» αὐτοὶ ποὺ τὸ παρὸν διοικοῦν;

Τὸ αἷμα νὰ φράξῃ στὸ αὐλάκι σὰν ποιός θὰ τολμήσῃ
διώχνοντας ὅλους αὐτοὺς ποὺ τὸ κακό συντηροῦν;

Στὶς κατηγορίες: Ἐλεγεῖα Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-