Γιὰ μιὰ χαμένη Πολιτεία

Στὸ πλοῖο, μὲ τὸ νυχτερινό τ’ ἀγέρι,
μουρμούριζε ὁ σοφὸς ἀναπολῶντας,
ὅπως ἡ Αἴγυπτος ἀπομακρυνόταν
στὸ δρόμο γιὰ τῆς Κύπριδος τὴ νῆσο:
Ἐγὼ πάντοτε πρακτικά σκεφτόμουν
προσεκτικὰ μετρῶντας τὴν ἀνάγκη.
Ποτέ μου δὲν κυνήγησα οὐτοπίες.
Μὰ τώρα πιὰ ποὺ τὰ μαλλιά μου ἀσπρίσαν,
κατάλαβα πὼς στὴν ψυχή μου μέσα
ὅραμα ἀνομολόγητο ἐργαζόταν.
Τὴν ὥρα τῆς ἀπόφασης κ’ εὐθύνης
ξεπρόβαλε ἀπ’ τοῦ Ὡκεανοῦ τὰ βάθη
μὲ φλόγες, μάγμα, θόρυβο κ’ ἐκρήξεις
ἥπειρος νέα -μιὰ Ἀτλαντίδα νέα.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-