Δανεικά

Πηγαίνει κάποιος σ’ ἕναν ἔντιμο ἄνθρωπο νὰ τοῦ ζητήσῃ χρήματα: «Φίλε μου, χρειάζομαι λεφτά, γιὰ νὰ ζήσω. Θὰ σοῦ τὰ ἐπιστρέψω τὸ ἀργότερο σὲ μερικὲς μέρες.» Τοῦ ἀπαντάει ὁ ἔντιμος: «Βεβαίως, φίλε μου! Πάρ’ τα. Καί, ὅταν θὰ τἄχῃς, πές μου.» Πέρασαν μέρες, μῆνες, ἔφτασε χρόνος· κι ὁ «φίλος» ἄφαντος. Ἔμαθε κιόλας πὼς ζοῦσε πιὰ μ’ ἄνεση. Ὁ ἔντιμος σκέφτηκε: «Ἡ φιλία εἶν’ ἀνεκτίμητο ἀγαθό· ἄρα, κάθε κίβδηλος «φίλος», ἀπείρως μεγάλο κακό. Ὅ,τι χρήματα κι ἂν ἔχασα, λίγα μπρὸς στὴν ὑποκρισία ποὺ γλύτωσα.»

Στὶς κατηγορίες: Πεζά Στοχασμοί
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-