Εἰς μνήμη κάθε ἀξίου...

Λίγα πάντοτ’ ἔψαχνε τὸ ἄξιο τοῦτο πνεῦμα,

κι ἀπὸ τὰ λίγα ἐλάχιστα κατάφερε καὶ βρῆκε…

Ὄμως, δὲ σύρθηκε ποτέ, ποτέ του δὲν ἐνέδωσε

σ’ ὅσα τοῦ τάζαν δῶ κ’ ἐκεῖ, γιὰ νὰ λοξοδρομήσῃ.

Ἤτανε βράχος στὸ γκρεμὸ γιὰ νὰ βαστιῶνται πάνω

ὅσοι ἀπὸ τὴν ἄβυσσο ζαλίζονταν καὶ πέφταν.

Καὶ κεῖνα τὰ ὀλίγιστα ποὺ τοῦ ‘δωσε ἡ ζωή,

σὰ θησαυρό τὰ βάστηξε -σὰ Σύμπαν τὰ τιμοῦσε.

Κι ἂν φάνηκε μεγάλος σὲ πάμπολλα μικρά,

τὸ μέτρο δέν τοῦ σώθηκε, σὰν κοίταζε τὸν Κόσμο.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-9 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-