Εἰς μνήμην κάθε ἀξίου

Τὰ λίγα πάντοτ’ ἔψαχνε τὸ ἄξιο τοῦτο πνεῦμα,
κι ἀπὸ τὰ λίγα ἐλάχιστα κατάφερε καὶ βρῆκε.
Ὅμως δὲ σύρθηκε ποτέ, ποτέ του δὲν ἐνέδωσε
σ’ ὅσα τοῦ τάζαν δῶ κ’ ἐκεῖ, γιὰ νὰ λοξοδρομήσῃ.
Ἤτανε βράχος στὸ γκρεμό, γιὰ νὰ βαστιῶνται πάνω
ὅσοι ζαλάδα νοιώθανε στὴν κόψη τῆς ἀβύσσου.
Καὶ κεῖνα τὰ ὀλίγιστα ποὺ τοῦ ‘δωσε ἡ ζωή του,
σὰ θησαυρό τὰ βάστηξε -σὰ Σύμπαν τὰ τιμοῦσε.
Κι ἂν φάνηκε μεγάλος κεῖ — σὲ πάμπολλα μικρά του –,
τὸ μέτρο δέν τοῦ σώθηκε, σὰν κοίταζε τὸν Κόσμο.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
28/02/2018· 2η ἐπεξεργασία: 16/05/2020
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-