Εὐσύνοπτον

Ὄψιν πεδίου κατέχει τῷ βλέμματι μόνον σαρκίου –
ἅπαν ἐν τόπῳ μικρῷ σφαίρας μεγίστης τῆς γῆς.

Χῶρον ἀφίει ἐν νοῒ θεωρεῖν τὰ τῆς κτίσεως πλάτη:
οὕτω τὸ νέον τηρεῖ, ἴσα τὸ ἀρχαῖον ποθεῖ.

Χρόνον προσφέρει καρδίᾳ τὸ πέραν κτιστῶν ἀγαπῆσαι:
νῦν τῶν αἰώνων ἀεί, πρώτην ζωῆς τὴν πηγήν.

Ἐν κατηγορίαις: Ἐλεγεῖα Ποιήματα

Θεοδόσιος Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
24/05/2020· β΄ ἐπεξεργασία: 13/05/2023· γ΄: 13/11/2023· δ΄: 17/05/2024
Ἀρέσκει μοι!     Κοινοποιήσατε
Προσωπικὸν ἱστολόγιον τοῦ Θεοδοσίου Ἀγγ. Παπαδημητροπούλου
© 2015-24 Θεοδόσιος Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-