Λέξις κατεστραμμένη ἐν περιόδῳ -2080 μ.Χ.

Ἐφ’ ὅσον πλέον οὔτε λογαριάζουν οὔτε ἐκτιμοῦν τὴν ἀρχαία τέχνη νὰ θέτουν τὴν σκέψη ἐπὶ χάρτου -νὰ ἵσταται τὸ γράμμα πληρέστερο κ’ εὐρύτερο τῆς ἀρχικῆς συλλήψεως — ὡς σύγγραμμα συμπαγὲς καὶ τελειωμένο –, ἀλλὰ συνηθίζουν ὅπως ἀναδεύει ἀνεπιμέλητη ἡ ψυχικὴ κίνηση, ἀσύνειδη τοῦ ἑαυτοῦ καὶ τῶν ὅποιων δυνατοτήτων της, κατ’ αὐτόν τὸν τρόπον νὰ τὴν ἀποτυπώνουν αὐτομάτως μέσῳ τῶν ἀδιοράτων νευρικῶν αἰσθητήρων ποὺ κάθε ὥρα καὶ στιγμὴ ἔχουμε ἐμεῖς, οἱ σύγχρονοι, συνδεδεμένους στὴν κεφαλή μας,.. ἀφ’ οὗ  αὐτό συμβαίνει στὸν καιρό μας τῆς ἀμέσου καταγραφῆς καί — ἀλίμονο! — τῆς ἀσθενεστάτης μνήμης, ἀπεφάσισα κ’ ἐγὼ τοὺς λόγους ἐτούτους τοὺς εἰσαγωγικοὺς καὶ τοὺς ἔφερα, τοὺς ἐπανέφερα εἰς νοῦν — τοὺς ἐχάλκευσα ὡσὰν ἐπίμονος σιδηρουγὸς στὸ ἀμόνι τῆς σκέψεως –, ὥστε, κατόπιν πόσων καὶ πόσων καταγραφῶν — περισῴζων ἐκείνην ἐν τέλει τὴν ἀποδίδουσαν τὸ βαθύτατον καὶ πλέον δαιδαλῶδες τοῦ ἀνθρωπίνου (ὅ,τι μοῦ ἔχει ἀπομείνει στὸ γηραλέο καὶ καταρρέον σαρκίον) –, νὰ προσεγγίσω, τὸ κατὰ δύναμην, τὴν ἀρτιότητα τῶν παλαιῶν μαστόρων τοὐλάχιστον ὡς πρὸς τὴν πρόθεση τῆς ἐκτελέσεως, καθὼς γιὰ τὴν ποιότητα δέν τρέφω μεγάλη φιλοδόξια, μολονότι τὰ χρόνια δέν μοῦ ἐστέρησαν τὴν λεπτὴ καὶ «μάταιη» ἡδονή της: νὰ κάμνουν οἱ προτάσεις μου κύκλους γύρω ἀπὸ τὰ νοήματα μεγαλυτέρους ἐκ τὼν γαλαξιακῶν βραχιόνων, ὅπως αὐτοὶ συστρέφονται κατὰ τὴν περιφορά τους.

Στὶς κατηγορίες: Πεζά
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-