Μύησις δακτυλική

[Ἐκ τῆς Καταβάσεως.]

Γράφει ἐξισώσεις· ἰσόρροπος ἵσταται εἰς τὰς ἀνισώσεις·
στίχους σκαρώνει λοιπόν: σταθμιστὰς διὰ τοὺς φθόγγους τῆς γλώσσης,
πνεύματος τοὺς ρυθμιστὰς πρὸς γαλήνην· προδρόμους σᾶς στέλλει
πολυποθήτου ἀπειροδιαστάτου τοῦ νοῦ ἀταραξίας·
εἶνε σημεῖον συσσωρεύσεως ἐπὶ τῆς Σφαίρας τοῦ Χώρου·
δίδει συμπάγειαν εἰς ἀκολουθίας φασμάτων τε καὶ ὄντων.
Ὅστις κατέφερε καὶ εἶδε τὰ βένθη, τῆς χώρας τὴν ἕδραν,
ὅστις κατέφερε νὰ εὕρῃ πραγμάτων αἰτίας, εὐδαίμων!
Ὅστις κατέφερε νὰ τὰς ἀνθέξῃ μακάριος στέκει!
Ὅστις κατέφερε νὰ τὰς ἐκφράσῃ στολίδιον Κόσμου!
Ὄργανον ἔχει τὸν ἦχον των μόνον καὶ ἰσχύν του τὴν λέξιν:
Δάκτυλοι οἱ στίχοι καὶ μ’ ἕξι τοὺς τόνους καὶ μ’ ἕνδεκα ἀκόμη
ἄτονας θέσεις, τὸν λόγον ῥυθμίζουν καὶ χάριν κομίζουν.
Ἕνα παιδίον σμικρὸν συλλαβίζον καὶ παῖζον εἰς Χρόνον
κάμνον παρέλασιν, φέρον πηλίκιον χάρτου ἐπὶ κόμης
καὶ τὴν φωνήν του ὡς βαθεῖαν ὀργάνου πνευστοῦ μελῳδίαν:
«Τάτατα τάτατα τάτατα τάτατα τάτατα τάτα!»
Ἕλλην ἐκεῖνος ὁ λόγος καὶ ἠχεῖ εἰς τὴν δομὴν τῶν ἀτόμων,
κατὰ τοῦ Χρόνου τὴν τάξιν ὑφαίνει τὴν ἕδραν τῶν κβάντων·
πρῶτος – τοῦ θάρρους καρπός – ὃς συνέγραψε Σύμπαντος νόμους·
φύσις αὐτοῦ – περιέχουσα πάντας τὰς ἄλλας – ἀίδιος, ἀγήρως.
(Μήγαρις ἄλλο εἰς τὸν νοῦν του τῆς ἐλευθερίας καί γλώσσης;)
Στίχοι φημόνοοι τοῦ πους, καθὼς παραδίδουν οἱ μῦθοι:
ὅτι τὰ πράγματα ἐκείνων πῶς πονται ἀποψιλωμένα.
Ἄπειρα ἐκεῖ συναντάει, καθὼς ἀκριβῶς τοὺς μετράει.
Ἄρρητος ἦν, ἀκίχητος, ἐν ἀῤῥήτῳ Λόγος ἀρχῇ,
πρεσβύτερος Κόσμοιο· καὶ ἔπλετο πάντα δι’ αὐτοῦ.
Νόννος, Βεργίλιος, Λουκρήτιος· Ἀράτου καὶ Ὁμήρου κατόψεις.
Ἔργα καὶ ἡμέραι ἡσιόδειων τόπων· Δελφῶν χρησμῳδίαι.
Αἶγες καὶ σύριγγες ἥδισται θεοκριτείων εἰδυλλίων.
Ἀπολλωνίου ἁρπαγαί, Καλλιμάχου αἰτιώδεις συνθέσεις.
Λόγοι φιλόσοφοι νείκους-φιλότητος· Κόσμου ἡ ὁλότης.
Πρῶτον κομμάτιον μέτρου διστίχου σοφῶν, μεθυσμένων…
Φῶς καὶ τιμὴ ποιητῶν καὶ ὁδηγοὶ τῆς ἐρεύνης ἐκείνου!
Μύησις πρώτη τὸ ἀκόντιον τοῦ Λεωνίδου Σπαρτιάτου,
καὶ τῶν Μηδῶν τὰ τριάκοντα ἀργύρια κλείοντα στόμα,
νοῦν καὶ θελήσεις ψευδομυημένων εἰς ἕτερα τρίτα.
Ὤ, ὁ ψευδόμαντις ὑποταγὴν προφητεύει εἰς τὴν πόλιν
ψευδοδακτύλους ληρῶν ὡς τὸ θέλημα δαίμονος θείου·
ὅμως οἱ δάκτυλοι τοῦτοι τὸ φρόνημα τοῦ Ἕλληνος φέρουν.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
10/07/2021· 2η ἐπεξεργασία: 17/08/2021.
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-