Μύησις δακτυλική

[Ἐκ τῆς Καταβάσεως.]

Δάκτυλοι οἱ στίχοι καὶ μ’ ἕξι τοὺς τόνους καὶ μ’ ἕνδεκα ἀκόμη
ἄτονας θέσεις, τὸν λόγον ρυθμίζουν καὶ χάριν κομίζουν.
Ἕνα παιδίον μικρὸν συλλαβίζον καὶ παῖζον εἰς Χρόνον
κάμνον παρέλασιν, φέρον πηλίκιον χάρτου εἰς τὴν κώμην,
καὶ τὴν φωνήν του ὡς βαθεῖαν ὀργάνου πνευστοῦ μελῳδίαν:
«Τάτατα τάτατα τάτατα τάτατα τάτατα τάτα!»
Ἕλλην ἐκεῖνος ὁ λόγος καὶ ἠχεῖ εἰς τὴν δομὴν τῶν ἀτόμων,
κατὰ τοῦ Χρόνου τὴν τάξιν ὑφαίνει τὴν ἕδραν τῶν κβάντων·
πρῶτος – τοῦ θάρρους καρπός – ὃς συνέγραψε Σύμπαντος νόμους·
φύσις αὐτοῦ – περιέχουσα πάντας τὰς ἄλλας – ἀγήρως καὶ ἀίδιος
(Μήγαρις ἄλλο εἰς τὸν νοῦν του τῆς ἐλευθερίας καί γλώσσης;)
Στίχοι φημόνοοι τοῦ πους, καθὼς παραδίδουν οἱ μῦθοι:
ὅτι τὰ πράγματα ἐκείνων πῶς πονται ἀποψιλωμένα.
Ἄπειρα ἐκεῖ συναντάει, καθὼς ἀκριβῶς τοὺς μετράει.
Ἄρρητος ἦν, ἀκίχητος, ἐν ἀῤῥήτῳ λόγος ἀρχῇ,
πρεσβύτερος κόσμοιο· καὶ ἔπλετο πάντα δι’ αὐτοῦ.

Νόννος, Βεργίλιος, Λουκρήτιος· Ἀράτου καὶ Ὁμήρου κατόψεις.
Ἔργα καὶ ἡμέραι ἡσιόδειων τόπων· Δελφῶν χρησμῳδίαι.
Αἶγες καί σύριγγες ἥδισται θεοκριτείων εἰδυλλίων.
Λόγοι φιλόσοφοι νείκους-φιλότητος· Κόσμου ἡ ὁλότης.
Πρῶτον κομμάτιον μέτρου διστίχου σοφῶν, μεθυσμένων…
Φῶς καὶ τιμὴ ποιητῶν καὶ ὁδηγοὶ τῆς ἐρεύνης ἐκείνου!
Μύησις πρώτη τὸ ἀκόντιον τοῦ Λεωνίδου Σπαρτιάτου,
καὶ τῶν Μηδῶν τὰ τριάκοντα ἀργύρια κλείοντα στόμα,
νοῦν καὶ θελήσεις ψευδομυημένων εἰς ἕτερα τρίτα.
Ὤ, ὁ ψευδόμαντις ὑποταγὴν προφητεύει εἰς τὴν πόλιν
ψευδοδακτύλους ληρῶν ὡς τὸ θέλημα δαίμονος θείου·
ὅμως οἱ δάκτυλοι τοῦτοι τὸ φρόνημα τοῦ Ἕλληνος ἔχουν.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-