Πινδαρικὴ ἐκδίκηση

Καθὼς εἰχε ξαπλώσει ὁ Πίνδαρος μές στὴ δροσιὰ τῶν δέντρων,
μιὰ σκέψη κάπως πέρασε γιὰ χρόνους ποὖναι νἄρθουν:
Ὅταν θὰ γίνω κλασικός καὶ θὰ μὲ μεταφράζουν,
θὰ ἐνεργοποιῆται μυστικά μέσα στὰ κείμενά μου
ἕνας συλλαβομετρητὴς ἄπειρης ἀκριβείας:
Μὲ συλλαβὲς περσότερες ἀπ’ ὅσες ἔχω πλέξει
καὶ μ’ αἴσθησην ἐδιάλεξα τὸ ποίημα νὰ στήσω,
μήνυμα εὐθύς θὰ στέλνεται στὰ Ἠλύσια Πεδία.
Τότε θενἄρχωμαι μεμιᾶς τὸν ὕπνο τοῦ πολυλογᾶ
νὰ σπέρνω μ’ ὄνειρ’ ἄγρια, τ’ ἀρχεῖα νὰ τοῦ σβήνω
καὶ μνήμη νὰ τοῦ ἀποστερῶ νὰ μή τὰ ξαναγράψῃ.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα Σχολιασμός

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
25/7/2016· 2η ἐπεξεργασία: 12/08/2020.
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-