Οἱ χρόνοι τῆς ἀρρώστιας

…λέγουν ὅτι ἐξεκίνησαν καὶ ὑπάγουν μόνον μῆνες.
Ἀλλὰ κακὸ μεγάλο παλαιόν, αἰῶνες ὡς παιδεύει,
ἐφάνη τώρα ἀνίκητο καὶ τύραννος ἐστάθη.
Ἐὰν δὲν εἶχε ἐκδιπλωθῆ τῆς ἀπειλῆς ὁ πέπλος,
θέ’να ἔλεγα πὼς ἤρχισεν ἀπὸ τὴν γέννησί μας.
Ὅμως θὰ γίνω πρακτικὸς καὶ τὴν πηγὴν εὑρίσκω
εἰς βίον ποὺ ἔχω θύμησιν καὶ πάντα μὲ πληγώνει.
Οὕτως ἐγὼ λοιπὸν ἐκεῖ: συνθέτω τοῦτο τὸ ᾆσμα
καὶ μὲ χαρὰν καὶ μ’ ἑορτήν, καὶ μὲ χαμὸν καὶ θλίψιν.
Καὶ ὀλίγα τ’ ἀπομένοντα νὰ κάμνω διὰ καλόν σας,
παρὰ νὰ ψάλλω τὰ κρυφὰ εἰς τὸν ἀέρα ὡς πνέουν
καὶ μάρτυράς των ἵσταται ἡ ἀνάσα καθενός μας.
Θέ’να μετανοήσωμεν καὶ τὸ ἅπαν θὰ σκεφθῶμεν
καὶ πάλι θ’ ἀγαπήσωμεν ἐξέχωρον τὸν λόγον
ἀπὸ τὸν ἕνα τὸν λειψὸν «τοὺς χρόνους τῆς ἀρρώστιας».
Καὶ τί γιὰ ἐμένα νὰ ζητῶ;.. Τὸν τρόπο μου γιγνώσκω:
ἐτοῦτος νὰ μὴ νοθευθῇ μ’ ἐκεῖνον τοῦ θανάτου.

Στὶς κατηγορίες: Δεκαπεντασύλλαβοι Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
18/03/2020· 2η ἐπεξεργασία: 03/09/2021.
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-