Ἡ ἐποχὴ τῆς νόσου

…λέγουν ὅτι ἐξεκίνησε καὶ ὑπάγει μόνον χρόνους.
Ἀλλὰ κακὸν μεγάλον παλαιόν, αἰῶνες ὡς παιδεύει,
ἐφάνη νῦν ἀδίστακτον καὶ τύραννος ἐστάθη.
Ἐὰν δὲν εἶχε ἐκδιπλωθῆ τῆς ἀπειλῆς ὁ πέπλος,
θέ’να ἔλεγα πὼς ἤρχισεν ἀπὸ τὴν γέννησίν μας.
Ὅμως θὰ γίνω πρακτικὸς καὶ τὴν πηγὴν εὑρίσκω
εἰς βίον ποὺ ἔχω θύμησιν καὶ πάντα μὲ πληγώνει.
Οὕτως ἐγὼ λοιπὸν ἐκεῖ: συνθέτω ἐτοῦτο τὸ ᾆσμα
καὶ μὲ χαρὰν καὶ μ’ ἑορτήν, καὶ μὲ χαμὸν καὶ θλίψιν.
Καὶ ὀλίγα τ’ ἀπομένοντα νὰ κάμνω διὰ καλόν σας,
παρὰ νὰ ψάλλω τὰ κρυφὰ εἰς τὸν ἀέρα ὡς πνέουν
καὶ μάρτυρές των ἵστανται αἱ ἀνάσαι καθενός μας.
Θέ’να μετανοήσωμεν καὶ τὸ ἅπαν θὰ σκεφθῶμεν
καὶ πάλι θ’ ἀγαπήσωμεν ἐξέχωρον τὸν λόγον
ἀπὸ τὸν ἕνα τὸν λειψὸν εἰς ἐποχὴν τῆς νόσου.
Καὶ τί γιὰ ἐμένα νὰ ζητῶ;.. Τὸν τρόπον μου γιγνώσκω:
ἐτοῦτος νὰ μὴ νοθευθῇ μ’ ἐκεῖνον τοῦ θανάτου.

Στὶς κατηγορίες: Δεκαπεντασύλλαβοι Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
18/03/2020· 2η ἐπεξεργασία: 03/09/2021· 3η ἐπεξεργασία: 29/11/2021.
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-