Τὸ ἀβγὸ τοῦ κόκορα

Ἡ κόττα ἔκανε τ’ ἀβγό; Ἢ τὸ ἀβγό τὴν κόττα;

Τέτοια στοχάζομαι ὁ «φτωχός» καὶ ὕπνος δέ μὲ πιάνει!

Κι ἄλλα ἐρωτήματα… ὁρμᾶνε στὴν ψυχή μου μέσα:

Τὸ χρέος μας, ποιός τόφτειαξε καὶ ποιός τὸ κουλαντρίζει;..

Τὸ χρῆμα ποιός μασούλησε καὶ μείναμε στὸν ἄσσο;..

Κανείς δὲν εἶδε τίποτα;.. Κανείς δὲν ἀντελήφθη;..

Ἔχω πολλά ἐρωτήματα, ἀπύθμενης καὶ βασανιστικῆς,

ὑπαρκτικῆς, ὑπέρμετρης, μὰ κι ἄδολης ἀγωνίας…

Ὅμως, ἡ ἀπάντηση εἶναι μιά -τὴ βρῆκα στ’ ὄνειρό μου:

Ἡ ὄρνιθα μές στὴ χώρα αὐτὴ τὴν πεπολιτισμένη,

ποτέ δὲ βγαίνει ἀπὸ τ’ ἀβγὸ καὶ μήτε βγάζει τέτοιο!

Ὁ κόκορας, φιλτάτοι μου, ποὺ φέρνει τὴν αὐγοῦλα,

τὸ καλαμπόκι τρώγοντας γεννάει κι ἀβγουλάκια!

Κι ἂν φάγανε καὶ μερικοί (καμπόσους σπόρους μόνο),

γιὰ κάθετί τ’ ἀβγὰ παρέα φταῖγαν μὲ  τ’ ἀσπράδια –

τὸ τσόφλι, κάθως ἔσπαγε, κ’ οἱ κρόκοι στὸ τηγάνι!

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-