Τὸ ἀπόλυτον

Ἐν λεωφόροις σιωπή τὸ ἐπίτευγμα φωνάζει:
«Εἰρήνη» κατηνέγκαμεν, καὶ κυβερνᾷ τὸν Κόσμον,
τὰ σήματα τοῦ κώδικος ρυθμίζουν πλήρως τὸ ἅπαν,
τὰ ὀχήματα εἰς τὴν ἄσφαλτον «ἁρμονικῶς» κινοῦνται,
τὰς διαβάσεις οἱ πεζοὶ ἀμέριμνοι βαδίζουν.
Τάξις πλέον καὶ πρόφασις τηροῦν πιστῶς τὸ «μέτρον»·
ἀλλ’ ἡ παιδίσκη ἡ εὔμορφη, ἣ πᾶσαν σκέψιν πλέκει,
τοῦ Ὕμνου ἡ ἐκλαμπροτάτη παῖς – πόθος εἰσέτι ἀγήρων –,
ἐπῆγε εἰς καταγώγιον· δὲν ἄνθεξε νὰ βλέπῃ
τὴν τόσην «ἁρμονίαν» κεῖ, εἰς τὰς ὁδοὺς τὰς νέας.
Ἐγείρω τὴν καταπακτὴν καὶ τὴν καλῶ ν’ ἀκούσῃ:
Ἐλευθερία, ᾿Λευθεριά, σὰν πρῶτα ἐπάνω ἀνέβα,
μὴ σκιάζεσαι τὸν Κόσμο μας καὶ μή κακοκαρδίζῃς·
εἶναι βαριά τὰ κόκκαλα ποὺ ἐσένα δέν προσμένουν
καὶ
Χαῖρε! δέν σοῦ ἐστείλανε, προτοῦ χαθοῦν ἀδόξως.

Στὶς κατηγορίες: Δεκαπεντασύλλαβοι Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
25/10/2020· 2η ἐπεξεργασία: 20/11/2021
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-