Ἀπάντηση

Στὸν αἰῶνα μου βλέπω
(γιὰ τὸ μέλλον ποὺ θἄρθῃ –
τοὺς αἰῶνες ποὺ φύγαν)
πὼς Ἑλλάδα συνθέτεις
μὲ τὸ Γένος ἀκμαῖο,
τὸν λαὸ νὰ θυμᾶται·
μὲ τοὺς Ἕλληνες πρώτους
καὶ τὴ γλῶσσα τους πάντα·
μὲ τὴ μνήμη τῶν ὄντων
καὶ τὴ στάση τῶν ζώντων.
Μοναχά μ’ ὁλα τοῦτα
κ’ ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια
θὰ καρπίσουνε πάλι,
καὶ καράβια θὰ πλεύσουν.
Μὰ χωρίς ὁλα τοῦτα,
θ’ ἀπομείνουν χωράφια
δίχως τρύγο νὰ φέρνουν
καὶ καρπὸ νὰ μὴ βγάζουν·
τὰ καράβια θ’ ἀράξουν,
θὰ σαπίσουν στὰ βράχια·
καὶ τὸ ὄνομα Ἑλλάδα,
(καταισχύνη δική μας –
οἰωνὸς γιὰ τοὺς ἄλλους)
θὰ τὸ σβήσῃ ὁ Χρόνος.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-