Ἐργασία καὶ χαρά

Καὶ τώρα πιὰ δουλειὰ βαρειά! Νὰ τὰ ξηλώσουμ’ ὅλα!
Ἐργασία, χαρὰ πολλή! Ὡς οἱ οὐρανοὶ μαυρίσουν,
ὁ ἥλιος σβήσῃ ὁ λαμπρὸς κι αὐτὸς καὶ γίνουν τ’ ἄστρα α ἷ μ α.
Νὰ λησμονήσουμε μεμιᾶς τῆς ροδαυγῆς τὴν ὥρα,
τὴ δύση τὴ γαλήνια, τὸν ὕπνο μεσημέρι.
Νὰ ξαποστάσουμε νεκροί μὲ φτυάρι στὄνα χέρι.
Ἐργασία, χαρὰ πολλή, ὡς τὰ ὄνειρα ξανάρθουν
(βρικόλακες ζωῆς παληᾶς -λησμονημένου χρόνου),
κ’ ἐμεῖς ἀλλαξουμε πλευρὸ μεσα στὸ λήθαργό μας:
Νὰ βλέπουμε πὼς μὲ σφυριά τὸν Κόσμο ὁλο χαλνᾶμε
καὶ μὲ δρεπάνια ἀργυρά ἀνθρώπους πὼς σκολνᾶμε.
Κι ὅταν ξυπνήσουμε λοιπὸν καὶ χάρτινα φανοῦνε
τὰ ὄργανα τ’ ἀτσάλινα, νὰ ξανακοιμηθοῦμε.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
21/09/2015· 2η ἐπεξεργασία: 11/05/2020
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-