Ἐσύ! Ἐκεῖ!

Ἐσύ! Ἐκεῖ! Ὁ σοβαρὸς σὰν τοὺς ζυγιάζῃς πάντα.
Ἐσύ! Ἐκεῖ! Ὁ γελαστὸς καθὼς τοὺς βλέπεις πάντα.
Ἐσύ! Ἐκεῖ! Μεσα στὸ κλάμα ὅπως τοὺς νοιώθεις πάντα.
Ἐσεῖς! Ἐκεῖ! Σταθῆτε καὶ γυρίστε-κοιταχτῆτε:
Στρέψτε τὸ βλέμμα μιά φορὰ καὶ λίγο πρὸς τὰ μέσα.
Θὰ παραμείνετε, ρωτάω, στὸ γέλιο καὶ στὸ κλάμα;
Στὰ σοβαρά… ἀλήθεια σοβαροί; Στὴν πλάκα τώρα
θὰ περισσεύῃ ἀνάσα γιὰ νὰ γελᾶτε ἀκόμα;
Ὥς πότε πιὰ ζωὴ θὰ λέτε αὐτό σας τὸ συνήθειο;
Ὥς πότε πιὰ θὰ λέτε φύση τὸ ἄθλιο τοῦτο σύρσιμο;
Σὲ σᾶς μιλάω τοὺς πολλοὺς καὶ πάντα τόσο λίγους.
Ἐσεῖς! Μιλάω! Ἐσεῖς! Ποὺ πά’ νὰ πῇ: ἐγὼ μονάχα.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
14/01/2019· 2η ἐπεξεργασία: 04/02/2020.
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-