«Ἓν ἀνδρῶν, ἓν θεῶν γένος...»

Γιὰ τὸ Γαμοπίλαφο τοῦ Πάρι Τακόπουλου

Ἓν ἀνδρῶν, ἓν θεῶν γένος· ἐκ μιᾶς δὲ πνέομεν ματρὸς ἀμφότεροι.

Πινδάρου Νεμεόνικος Στ΄, στ. 1

Κ’ ἐφόσον ἴδια ἡ μήτρα θνητῶν τε καὶ ἀθανάτων, κοινὴ κ’ ἡ μητρική τους γλῶσσα· ἴδιος, λοιπόν, ὁ τρόπος ποὺ συνδιαλέγονται οἱ μυστικὲς δυνάμεις τῆς Φύσης μὲ τὰ λόγια τῆς μάννας στὸ παιδὶ, τοῦ ἐρωτευμένου στὴν ἀγάπη του.

Κοσμική, ἡ Ποίηση.

Ὅταν ὁ Ρωμαῖος ἀνεβαίνει στὸ μπαλκόνι τῆς Ἰουλιέτας, οἱ στίχοι δέν ἀκούγονται ἁπλῶς θεϊκοὶ στ’ ἀφτιὰ τῆς νεαρῆς Βερονέζας -εἶναι τέτοιοι! Σὰν ὁ Μεφιστοφελῆς προσπαθεῖ νὰ κλέψῃ τὴν ψυχὴ τοῦ σοφοῦ Φάουστ, εἶναι πρῶτα δαίμων κ’ ἔπειτα διάολος.

Κι ὅπως οἱ θεοί — μαζὶ μ’ ὅλα τὰ ἐγκόσμια — ἔχουν ἕνα τέλος κι αὐτοί, θάνατος βρίσκει τὴ λαλιά τους ποὺ ἐντός της κινούμαστε ὅλοι ἐμεῖς, τὰ παιδιά της. Μονάχα ποὺ δέ ζῶ τὸ θάνατό μου, ὅπως καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ συλλαμβάνομαι στὴ μήτρα· ζῶ μονάχα τὰ ἐνδιάμεσα. Ἡ σύλληψη καὶ τὸ τέλος μου εἶναι ζωὴ τῶν ἄλλων -τῶν ὑπολοίπων τὸ ἀναμετάξυ. Ἐγὼ γεννιέμαι συνεχῶς, ὥσπου ν’ ἀποκτήσω συνείδηση· καὶ πεθαίνω ἀδιαλείπτως, ὡσότου «πάρω ἀπόφαση» πὼς ὁ Κόσμος χάθηκε μαζί μου: σὰν τραῖνο ποὺ δὲν τρέχει πιά, μά… κι οὔτε σταματάει…

Κ’ ἡ γλῶσσα μου, ζωντανὸ πλάσμα κ’ ἐκείνη -ὅσο κ’ ἐγώ! Ὡριμάζει, γερνάει καὶ πεθαίνει. Ἔχει κι αὐτὴ τὴν περιπέτειά της. Καὶ τί περιπέτεια!: Χάνεται μές στοὺς αἰῶνες ἡ στιγμὴ τοῦ τοκετοῦ (ἂν ὑπάρχῃ κιόλας) καί, εὐτυχῶς, ἀκόμα δὲν ἔχω ἀκούσει (κι οὔτε θὰ μπορέσω ποτὲ ν’ ακούσω) τὸν ἐπιθανάτιο ρόγχο της. Μονάχα βλέπω καὶ νοιώθω τὰ δύστροπα γερατειά της: Τὴ λυπᾶμ’ ἔτσι ποὺ τὴ σέρνουν ἀστόλιστη, χρεοκοπημένη κι ἀνάπηρη γραῖα στὶς πολύχρωμες ψηφιακὲς ὀθόνες τῆς ἀκατάπαυτα ρέουσας πληροφορίας.

Νά τὸ πλαίσιο γιὰ τὸν ΑΛΦΑ καὶ τὸν ΓΑΜΑ, τὰ δύο κύρια πρόσωπα τοῦ Γαμοπίλαφου τοῦ Πάρι Τακόπουλου. Ὅλος ὁ κόσμος ἔχει πάψει πιὰ νὰ συνομιλῇ. Ἡ γλῶσσα ἔχει μουμιοποιηθῆ στὴ σαρκοφάγο τῆς ἠλεκτρονικῆς «ἐπικοινωνίας». Συναντιῶνται κάπου,.. κάποτε… σὰ δυὸ μπεκεττικοὶ γυρολόγιοι καὶ ξαναπιάνουν τὸ γαϊτανάκι τῆς παληᾶς τους σχέσης· τότε, ὅμως, ὅλα ἦταν «ἀθῳότερα»: ἦταν τὰ μόνα παιδιὰ ποὔκαναν ἀκόμα παρέα μεταξύ τους καὶ δὲν ἀναλώνονταν στὰ ἱστολόγια καὶ τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης· νοιώθανε τὴ βαθειὰν ἀνάγκη γι’ ἄμεση σχέση, γι’ ἀνταλλαγὴ ὥς καὶ φιλοσοφικῶν ἐπιχειρημάτων σ’ ἕνα θεατρικὸ παιχνίδι ποὔπαιρνε τὴ μορφὴ τῶν ἀρχαίων Συμποσίων.

Τώρα πιά, ὁ μὲν ΓΑΜΑ μές σ’ ἕναν ἀδιέξοδο γάμο κι ὁ δὲ ΑΛΦΑ δηλητηριασμένος ἀπὸ τοξικὴ εἰρωνεία -σημάδι ποὺ τοῦ ἄφησε ἡ σκληράδα τῆς πραγματικότητας. Μιλᾶνε, διαπληκτίζονται (πλήττονται μεταξύ τους, ὅπως ἀναφέρεται στὸ ἔργο, καὶ μερικὲς στιγμὲς πλήττουν…), κοροϊδεύουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ θυμοῦνται τὰ περασμένα μεγαλεῖα τῆς ἀληθινῆς συνομιλίας ποὺ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς… Ζοῦνε τὴ μοναξιὰ τοῦ θνῄσκοντος Πολιτισμοῦ, μὰ δέν παύουν νὰ ὁραματίζωνται ἕναν Παράδεισο -τοὐλάχιστον ὁ ΓΑΜΑ ποὺ περιμένει διακαῶς τὴ δικιά του Βεατρίκη, γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσῃ στὸν τελευταῖο οὐρανὸ τοῦ βασανιστικὰ ἀκίνητου κινοῦντος Θεοῦ, τοῦ μονίμως ἀναμενομένου καὶ μηδέποτε ἀφικνουμένου.

Τὰ ψέματα ἔχουν τελειώσει χρόνια τώρα… Θὰ δοκιμάσουν τὸ γαμοπίλαφο, τὸ κρητικὸ γαμήλιο ἔδεσμα, κ’ ὕστερα θὰ ἐκπέσουν σὲ ρομποτοειδῆ ὄντα στὶς σκοπιὲς τοῦ Ἀγνώστου κι ἀδικοχαμένου Πνεύματος. Ἦρθε ὁ καιρὸς κ’ ἐκεῖνοι νὰ ἐξελιχθοῦν.

Τελικά, ἡ γλῶσσα, ἂν  πεθαίνῃ, ὁ θάνατός της δέ βιώνεται ὡς τέτοιος· βουτάει ἀργὰ στὴν ἀνυπαρξία τῆς μορφῆς — αὐτὴ ἡ κατεξοχὴν μορφοποιητικὴ δύναμη — κι ἀπὸ μέσα της ξεπηδάει

κάτι ὅλως ἄλλο –

κάτι ὅλως ἄλαλο.

Στὶς κατηγορίες: Θέατρο Στοχασμοί Σχολιασμός

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
23/07/2015· 2η ἐπεξεργασία: 02/07/2020.
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-