Ἡ Λερναία Ὕδρα κι ὁ ἥρωας

Στὰ πλήθη, ὅταν μαζεύωνται, ὁρμάει τὸ τέρας πάνω:

Σιγὰ προβάλλει ἀριστερά, κεφάλια νὰ μετρήσῃ –

ἀργὰ ξανάρχεται δεξιά, κορμιά γιὰ νὰ λογιάσῃ…

Μένουν ἐκεῖνα ἀκίνητα -προσμένουν τὸ χαμό τους!

Κοτᾶν νὰ τρέξουν νὰ σωθοῦν; -κοτᾶν νὰ μείνουν μόνα;..

Σκύβει τὸ τέρας πάνω τους, στὰ δυό νὰ τὰ μοιράσῃ.

Ἀφοῦ τελειώσῃ ὁ χωρισμός (δεξιά-ζερβά, στὰ ἴσα),

τὰ δυό ἁρπάζει μονομιᾶς καὶ τὰ φοράει δικά του!

Καὶ τὰ μισά ἀπ’ τὴ μιὰ μεριά, παλεύουνε μὲ τ’ ἄλλα.

Ἂν ψάξῃς, ὅμως, κάτω τους, κοινός εἰν’ ὁ κορμός τους –

ἂν κόψῃς μία κεφαλή, μὲ δυό τὴν ἀνταλάσσει –

ἂν κάψῃς τό ΄να τὸ κλωνί, τὸ ἀντίπερα ἀντριεύει.

Ὁ ἥρωας τὸ ἐννόησε -τὴν τακτική του ἀλλάζει:

Ἀφήνει τὸ τσεκούρι του, πετάει τὸ δαδί του·

βουτάει μέσα στὰ βαθειὰ καὶ μελετάει τὸ κτῆνος.

Οἱ ρίζες του ποντίζονται στὸ χάος τῶν αἰώνων

καὶ χρόνια ἀνιστόρητα ρουφοῦν καὶ φτύνουν αἷμα…

Κρανία στὰ πετρώματα φωνάζουν τὴν ἀλήθεια:

Ἅμα ξεκάνῃς τὸν κορμό, θὰ σβήσουνε τὰ πλήθη –

ἅμα σκοτώσῃς τὸ θεριό, θὰ σβήσῃ ἡ Ἀνθρωπότης.

Ἐκεῖνοι περιμένανε νὰ κόψω καὶ νὰ κάψω

καὶ μὲ τὸ δαδοτσέκουρο νὰ μὲ βαφτίσουν ἅγιο!

Χαρά μου, λέει ὁ ἥρωας, ποὺ τὸ κεφάλι μου ἔχω

καὶ κυβερνάω τὸ σῶμα μου καὶ μελετάω τὸ κτῆνος!

Διάφορο ‘ναι κ’ εὐτύχημα, ποὺ ἀπὸ μακριά τοὺς βλέπω.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα Στοχασμοί

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
22/01/2018· 2η ἐπεξεργασία: 10/02/2019
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-