Ὁ γερο-Ἅμλετ

Ἄκου, ὦ, ἄκου…

Σπουδάσαμε τὸν Κόσμο ἀναπολῶντας τὴ βρεφική μας ἡλικία – τὴ στιγμὴ ποὺ βγήκαμ’ ἀπ’ τὰ σπλάχνα τῆς μάνας μας. Γνωρίσαμε, μάθαμε καὶ νοήσαμε τ’ ὅλον βουτῶντας στὰ βάθη τῆς ἄπειρης ψυχῆς μας.

Νοιώσαμε τὶς φλέβες μας νὰ πάλλωνται· πάνω στὸν ἀδήριτο ρυθμό τους μᾶς ἀποκαλύφθηκε ἡ μουσικὴ τοῦ Σύμπαντος. Φέραμε τόνα μας ποδάρι μπρός ἀπ’ τ’ ἄλλο καὶ μεμιᾶς εἰκόνα πλήρης μᾶς παρουσιάστηκε ἡ περπατησιὰ τῆς Ἱστορίας.

Γεράσαμε καὶ κάποια στιγμὴ ἀνεπαίσθητη μᾶς φανερώθηκε τὸ Νόημα!

Μά, ποιό ΄ναι τέλοσπάντων; Ποιό;!

Νά ἡ λύπη μας… Ἔτσι μισοί —φασματικὲς μορφές— τριγυρνᾶμε στὶς ἐρημιὲς τῆς Ὕπαρξης, μὰ πουθένα στὴ μνήμη ἐκείνη ἡ στιγμούλα…

Στὶς κατηγορίες: Θέατρο Πεζά
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-9 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-