Ὁ κύκλος

Ἡ μεγάλη δυστυχία δέν εὑρίσκεται σὲ χώρα καὶ τόπον ἰδιαίτερο, δέν γνωρίζει ἐποχή· παρὰ ταῦτα ἐν Χρόνῳ ἐκδιπλοῦται: Ἀρχίζουν οἱ ἄνθρωποι πάντα πλησίον τῆς ρίζας, ἀλλὰ κάποια στιγμὴ ἀναλαμβάνουν μοιραῖα τὸ μεριστικό τους ἔργο ὡσὰν τὰ φύλλα στὸ Δένδρον ἐπάνω. Ἀποκόπτονται τῆς πηγῆς, κινοῦνται στὸ περιθώριο τῆς Ὑπάρξεως, ἕως ὅτου καταλήξουν ἐκτός Αὐτῆς. Βασανίζονται γενεὲς ἐπὶ γενεῶν καί, ὅταν κάπως εὐλογηθοῦν διὰ κάτι ἐξ ὅσων ἀπώλεσαν, λέγουν αὐτὸ νέο καὶ πάλιν καταπιάνονται μὲ τὸν μερισμό, πάλιν ἐφευρίσκουν ὀνομασίες, ὥστε νὰ τμήσουν τὸν ἄρτον τοῦ βίου, πάλιν αἰσθάνονται ὅτι προοδεύουν καὶ πρωτοποροῦν, ἐν ᾧ ὑβριστικῶς ὀπισθοδρομοῦν ἐντὸς τῆς στιγμῆς τους, τοῦ σημείου ἀπ’ ὅπου δέν διέφυγαν, τῆς δίχως μέρος κατοικίας αὐτῶν τῶν μεριζόντων.

Στὶς κατηγορίες: Στοχασμοί
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-