Ὁ κύριος αὐτόκλητος

«Θὰ σοῦ εἰπῶ πῶς νὰ τὰ εἰπῆς νὰ τοὺς ἀρέσῃς», ἐπρότεινε ὁ αὐτόκλητος «διδάσκαλος» ποὺ ποτέ δὲν κατέφερε οὔτε νὰ τὰ εἰπῆ οὔτε ν’ ἀρέσῃ, ἐν ᾧ πάντοτε τὰ ἔλεγε ὅπως τὰ ἤθελαν προσποιούμενος μάλιστα ὅ,τι τὰ λέγει ἀλλιῶς -ὁ μπαγαπόντης. Συλλέγων βιβλία ἐνόμιζε ὅτι γνωρίζει καὶ τὴν τέχνη τους, καταγράφων στίχους ἐπίστευε ὅτι πρωτοπορεῖ διὰ τῆς παραχαράξεώς των· τὸ κενὸ εἶναι πρωτοπόρο, ὅπως εἶναι καὶ κάθετί ἄλλο· τὸ κενὸ σύνολο ἔχει τὴν μοναδικὴ ἰδιότητα νὰ συναληθεύουν ὅλες οἱ ἰδιότητες γιὰ τὰ στοιχεῖα του, δηλαδὴ γιὰ τὸ ἑξῆς κανένα. Ὁ αὐτόκλητος ἦτο ἕνα τίποτα μεταμφιεσθὲν σὲ κύριον κανένα: ἠλήθευε διὰ τὸ πρόσωπόν του καὶ ἡ ἰδιότης ὅτι ἦτο τὸ ἅπαν χωρίς νὰ κοπιάσῃ καθόλου· ἀπετέλει τὴν πεμπτουσία τῶν κρινόντων δειλῶν ἀγνοουμένων διανοουμένων τοῦ τόπου μας.

Στὶς κατηγορίες: Κριτική Πεζά
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
-