Ὁ λόφος Φινοπούλου

Αἰῶραι, θέρους δειλινά, ἐδέσματα τοῦ τότε,
ἵδρως, «κρυφτὸν» καὶ ἡ χελὼν ἐς ἄκραν τῆς κλειτύος,
πρῶτον τροχάδην πτώσεων, ὁ ἥλιος ἐς «Περαία»·
ὁ δύνων ἄλλης ἐποχῆς, δύνων ὁμοῦ καὶ ὁ ἕρως,
διαφυγαὶ ἐκ πόλεως, ἀλλ’ ἐν τῇ πόλει πάντα·
καὶ ἡ πόλις πλέον ἄπολις, τὸ ἄστυ κυματίσκος
ἀπογαλανωθὲν τὸ νῦν ἐν πόντῳ πλέον μνήμης.

Ἐν κατηγορίαις: Δεκαπεντασύλλαβοι Ποιήματα
Ἀρέσκει μοι!     Κοινοποιήσατε
Προσωπικὸν ἱστολόγιον τοῦ Θεοδοσίου Ἀγγ. Παπαδημητροπούλου
© 2015-24 Θεοδόσιος Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-