— Καράβι-καραβάκι,
γιὰ ποῦ τραβᾶς
μακριά ἀπὸ τὸ γυαλό;..
— Στὴ ζωῆς τὴ θάλασσα,
στ’ ἀνοιχτά τοῦ Ὡκεανοῦ,
μὲ σημαία κάθε σκέψη –
γιὰ παννί μου κάθε πράξη·
ἄγκυρα ἔχω τὴν καρδιὰ
κ’ ἕρμα κάτω ἀπὸ τ’ ἀμπάρια
τὶς ψυχὲς ποὺ μ’ ἀγαπήσαν,
νὰ βαστᾶνε μές στὸ κῦμα! –
ἄδοξα μὴν ποντιστῇ
(κατακεῖ στὸν Τροπικὸ
τῆς «σοφῆς» μου μοναξιᾶς)
ἡ λειψή μου ἡ ἀνθρωπιά.
