Ἄχ, κόρη ἀπὸ τὰ Ἠλύσια,
τὰ πεδία τοῦ Πλούτωνος!
Θεία ἀχτῖδα πανέμορφη,
ποῦ πέταξες καὶ χάθηκες
ἀφήνοντας τὴν ἤπειρο
ποὺ σ’ ὕμνησεν ἐξαίσια;
Οἱ νότες μόνο ἀπόμειναν
σύνθεσης ἀλησμόνητης
ν’ ἀντιλαλοῦν μές στ’ ἄπειρο.
Ἄχ, κόρη ἀπὸ τὰ Ἠλύσια,
τὰ πεδία τοῦ Πλούτωνος!
Θεία ἀχτῖδα πανέμορφη,
ποῦ πέταξες καὶ χάθηκες
ἀφήνοντας τὴν ἤπειρο
ποὺ σ’ ὕμνησεν ἐξαίσια;
Οἱ νότες μόνο ἀπόμειναν
σύνθεσης ἀλησμόνητης
ν’ ἀντιλαλοῦν μές στ’ ἄπειρο.