Ἐν νῷ μου φανερώνεται ὡς σήμερον νὰ ἦτο
ἑσπέρα, ὅταν ἀνέγνωσα ἐντύπως τὸ γραπτόν μου.
Καθήμην τότε εἰς κάμαραν καὶ τὸν καπνὸν ἀπλήστως
ἐκάπνιζον εἰς πίπαν μου ἐν μακαρίᾳ ῥέμβῃ:
Εἰς οὐρανὸν παλάτιον κτισθῇ λαμπρὸν Βορέου.
Καὶ θὰ ἔχῃ δύο πτέρυγας: σμικρὰ ἡ μέν, ἡ δ’ εὐρεῖα.
Ἀθάνατος ὁ ποιητὴς θὰ κατοικῇ τὴν πρώτην·
τὴν δὲ σμικρὰν θὰ κατοικῇ ἡ κορασὶς τοῦ κάλλους.
Ἐνόμιζον ὅτι ἅπαντα ἦσαν ἐν ἁρμονίᾳ!
Ὅμως πῶς ἐκατάντησαν τόσῳ μακρὰν σχεδίου!
Ὁ κτίστωρ ηὗρε λογικήν, τὸ κάστρον ἐξεμάνη:
εὐρεῖα πτέρυξ ἔφθεισε, σμικρὰ κατηρειπώθη.
