Ὁ φόνος ἀποτελεῖ συμπαντική τομή: Εἶν’ ὁ Κόσμος π ρ ί ν μὲ τὴ ζωντανὴ ὕπαρξη —τὴ συνείδηση— κ’ εἶν’ ὁ Κόσμος μ ε τ ά δίχως αὐτήν.
Ὅποιος καὶ νάν’ ὁ σκοτωμένος, κάτι ἔχει ἄλλαξει ἀνεπιστρεπτὶ μ’ ἀνθρώπινη εὐθύνη.
Ὅταν δέ γίνεται σαφὲς ποιός ἔφταιγε ἤ, ἀκόμα χειρότερα, σὰν παρουσίαζεται ἄλλη αἰτία ἀπ’ τὴν πραγματική, τὸ ἐπιτελεσμένο κακὸ εἶναι τρισχειρότερο…
