Et in Arcadia ego

Καλοί µου φίλοι, πᾶνε
τὰ πράσινα λιβάδια.
Σκοτείνιασαν, σκαφτῆκαν.
Κινήσαμε ἄλλους δρόµους·
ξεκόψαµε κ’ ἐχάθη
ἡ παληὰ συντροφιά μας.
Χωθήκαµε μές σ᾿ ἄλλον
ὀργανισµὸ καὶ σῶμα.
Μὲ γλύκα καὶ μὲ πίκρα
μπρός μου τὸ μονοπάτι·
νὰ γυρίσω, νὰ ζήσω
τὴ μνήμη· νὰ δακρύσω.
Κι ὅμως ἐγώ σᾶς λέω,
δὲν ἔφυγα ποτέ μου
ἀπ’ αὐτὰ τὰ λιβάδια.
Ζωντανός, ἀκέρηος
ἀκόμα ἐκεῖ, ἀκόμα.
Τὴν ἄνοιξη θαυμάζω.
Et in Arcadia ego.
Ἐκεῖ ἡ αἰωνιότης.
Et in Arcadia ego.
Ἐκεῖ καὶ ἡ στιγμή μου.

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
18/06/2015· 2η ἐπεξεργασία: 11/08/2020.
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-20 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-