Et in Arcadia ego!..

Κάλοι µου φίλοι,

πᾶνε τὰ καταπράσινα λειβάδια –

σκοτεινιάσανε, τὰ σκάψανε βαθειά…

Τραβήξαµε ἄλλους δρόµους –

ξεκόψαµε, χαθήκαµε,

χωθήκαµε σ᾿ ἄλλους µέσα ὀργανισµούς.

Κι ὅµως, γλυκόπικρα

— συνέχεια! —

ὁ δρόµος µὲ καλεῖ

νὰ γυρίσω, ν᾿ ἀνοίξω ὄµµατα,

νὰ ξαναστοχαστῶ,

— κι ἂν ἀντέξω — νὰ δακρύσω.

Μιὰ φωνὴ ψιλὴ

ἀνεβαίνει:

Et in Arcadia ego!

Ποτέ δὲν ἔφυγα

ἀπὸ κεῖνα τὰ λειβάδια

τῆς ζωῆς. Ποτέ, σᾶς λέω…

Ἀκόµα ἐκεῖ ὀνειρεύοµαι

ζωντανός, ἀκέραιος –

θαυµάζοντας τὴν ἄνοιξη.

Et in Arcadia ego –

θωρῶντας τὴν αἰωνιότητα…

Et in Arcadia ego –

ἀναµένοντας τὸ χρόνο νὰ γεννήσῃ…

[Τὸ ποίημα πρωτοδημοσιεύτηκε στὸ 39ο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Διορθώσεις.]

Στὶς κατηγορίες: Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-9 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-