«Deus caritatis...»

Ἕνας γέρος ἄντρας

μὲ περιώνυμες φαβορῖτες

στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου…

 

Ὁ ἕνας νοσοκόμος

ρωτάει τὸν ἄλλο:

«Θάχῃ θάνατο καλό;..»

 

Κι ἀπαντάει ὁ ἀσθενὴς

βραχνὰ προτοῦ πεθάνῃ:

«Τ' ἀντίθετο…»

 

Τί νὰ πέρασε

ἀπ' τὸ μυαλό του τάχα;..

Οἱ πίκρες του, τὰ βάσανά του,

ἡ φτώχεια, τὰ βαριά ἀναφιλητά του;..

 

Ἤ, μήπως, οἱ ἔνδοξοί του φίλοι,

τὰ χρυσά του τὰ μετάλλεια,

τὰ πολλά του τὰ βραβεῖα;..

Τί τάχα;.. 

 

Τὶς τελευταῖες στιγμὲς

μαρτυρᾶνε κάποιοι

πὼς εἴδανε μπρὸς στὸ βλέμμα του

νὰ παρελαύνουν οἱ ἥρωές του ὅλοι…

 

Μαζί τους

 

τάξιδεψε πάνω ἀπὸ ἐρήμους,

βουνοκορφὲς καὶ θάλασσες,..

 

ξέφυγε ἀπὸ δεσμὰ χαλύβδινα,

ἔβγαλε λόγους πύρινους,..

 

θάφτηκε κάτω ἀπὸ μιὰ χιονοστιβάδα…

 

Σὰν εἶχ' ἤδη χάσει τὴ λαλιά του,

ἔκανε νὰ ψελλίσῃ:

 

Est deus caritatis…

ίψεν-νεκρός-διέλευση

Στὶς κατηγορίες: Ἑρρῖκος Ἴψεν Ποιήματα
Μου αρέσει!     Κοινοποιήστε
Διέλευση: Προσωπικὸ ἱστολόγιο τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου
© 2015-8 Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος Ἐκδόσεις ΘΑΠ
-